غزل ۳۶۳۱ - ناله ای کز دل بیدرد برون می آید

ناله ای کز دل بیدرد برون می آید
تیغی از پنجه نامرد برون می آید ۱

غم دنیا نه حریفی است که مغلوب شود
مرد ازین معرکه نامرد برون می آید ۲

رنگ در آب و گلم گریه خونین نگذاشت
لاله از تربت من زرد برون می آید ۳

چون گهر گرچه جگرگوشه این دریایم
از یتیمی ز دلم گرد برون می آید ۴

عشق را از نظر گرم کند حسن ایجاد
ذره با مهر جهانگرد برون می آید ۵

گر فتد ره به خرابات مغان قارون را
به دو پیمانه جوانمرد برون می آید ۶

ماه در زیر سپر می شود از هاله نهان
هر شبی کان مه شبگرد برون می آید ۷

گرچه از زیر و زبر کردن غمخانه ما
سالها رفت، همان گرد برون می آید ۸

سببش تنگی خانه است نه بیدردیها
از دل صائب اگر درد برون می آید ۹