غزل ۳۶۳۲ - اگر از سنگ رگ سنگ برون می آید

اگر از سنگ رگ سنگ برون می آید
ریشه غم ز دل تنگ برون می آید ۱

باده روح درین شیشه نخواهد ماندن
آخر این آینه از زنگ برون می آید ۲

سنگ اطفال به مجنون چه تواند کردن؟
این شرار از جگر سنگ برون می آید ۳

شیوه عشق وفادار همان یکرنگی است
حسن هرچند به صد رنگ برون می آید ۴

خون چو شد مشک، نماند به ته پوست نهان
از عقیقش خط شبرنگ برون می آید ۵

حسن سنگین دل اگر گشت ملایم چه عجب؟
مومیایی ز دل سنگ برون می آید ۶

می شود صائب ازان موی کمر نازکتر
تا سخن زان دهن تنگ برون می آید ۷