غزل ۳۶۴۹ - تا نهال تو قدر از گلشن تقدیر کشید

تا نهال تو قدر از گلشن تقدیر کشید
سرو را فاخته از طوق به زنجیر کشید ۱

هرگز از سیل گرانسنگ، عمارت نکشد
آنچه ویرانه ام از منت تعمیر کشید ۲

عشق خوش سهل برآورد مرا از دو جهان
نتوان موی چنین از قدح شیر کشید ۳

نتوانست دل سخت ترا نرم کند
آه گرمم که گلاب از گل تصویر کشید ۴

قدم راست روان خضر ره توفیق است
سر چو پیکان نتوان از قدم تیر کشید ۵

بالش از دامن حوران بهشتی نکند
خواب ما بس که پریشانی تعبیر کشید ۶

در خم زلف گرهگیر تو عاجز شده است
دل صائب که عنان از کف تقدیر کشید ۷