غزل ۳۶۴۸ - در جهان کس می عشرت نتوانست کشید

در جهان کس می عشرت نتوانست کشید
آروز پای فراغت نتوانست کشید ۱

آه کز پستی این مجمر بی روزن چرخ
نفسی شعله فطرت نتوانست کشید ۲

هرکه بالین قناعت ز کف دست نکرد
رخت بر بستر راحت نتوانست کشید ۳

فرد شو فرد که تا خضر نشد دور از خلق
دم آبی به فراغت نتوانست کشید ۴

دشت تفسیده عشق است که خورشید بلند
پا از آنجا به سلامت نتوانست کشید ۵

دل که خمخانه آفات تهی کرده اوست
باده تلخ نصیحت نتوانست کشید ۶

نرمی از خلق مدارید توقع که مسیح
روغن از ریگ به حکمت نتوانست کشید ۷

دید تا روی ترا آینه، رو پنهان کرد
خجلت صبح قیامت نتوانست کشید ۸

به چمن رفتی و از شرم گل عارض تو
غنچه خمیازه حسرت نتوانست کشید ۹

صائب از سایه ارباب کرم سر دزدید
کوه بر فرق ز منت نتوانست کشید ۱۰