غزل ۳۶۶۱ - گل عذار تو از درد نیمرنگ مباد!

گل عذار تو از درد نیمرنگ مباد!
به خنده تو ز تبخاله جای تنگ مباد! ۱

مباد نبض تو چون موج مضطرب هرگز
میان طبع تو و اعتدال جنگ مباد! ۲

پی علاج تو کز تب چو آفتاب شدی
مسیح را به فلک فرصت درنگ مباد! ۳

سبک، گرانی خود درد از سرت ببرد
چو آفتاب بر آیینه تو زنگ مباد! ۴

به چهره ات عرق سرد و گرم و تر بدود
غبار عارضه را بر رخت درنگ مباد! ۵

ز جام صحت جاوید لاله گون باشی
بهار عافیتت در خمار رنگ مباد! ۶

امیدوار چنانم به لطف حق صائب
که آه من به فلک بیش ازین به جنگ مباد! ۷