غزل ۳۶۶۲ - به دور لعل تو یاقوت از آب و رنگ افتاد

به دور لعل تو یاقوت از آب و رنگ افتاد
ز چشم جوهریان چون سفال و سنگ افتاد ۱

دگر به قبله اسلام کج نگاه کند
نگاه هرکه بر آن صورت فرنگ افتاد ۲

ز تنگ عیشی من خرده بینی آگاه است
که چون شرار به بند گران سنگ افتاد ۳

شکست رنگ کند کار شیشه با دلها
حذر کنید ز حسنی که نیمرنگ افتاد ۴

زبان عرض تجمل به یکدیگر پیچید
که راه قافله بر دیده های تنگ افتاد ۵

برهنه در دهن تیغ بارها رفتم
که نبض فکر، مرا چون قلم به چنگ افتاد ۶

به سرکشان جهان است جنگ من دایم
به تیغ کوه مرا کار چون پلنگ افتاد ۷

ز شوق، سنگ نشان بال و پر برون آورد
به وادیی که مرا پای سعی لنگ افتاد ۸

شکسته دل من کی درست خواهد شد؟
که مومیایی من سخت تر ز سنگ افتاد ۹

همان ز چشم غزالان حصاریم صائب
اگرچه دامن صحرا مرا به چنگ افتاد ۱۰