غزل ۳۶۶۵ - من آن نیم که ز درد گران کنم فریاد

من آن نیم که ز درد گران کنم فریاد
ز سنگلاخ چو آب روان کنم فریاد ۱

چنین که گوش گل از شبنم است پرسیماب
چه لازم است درین گلستان کنم فریاد؟ ۲

ز گرد سرمه نفس گیر می شود آواز
چه حاصل است که در اصفهان کنم فریاد؟ ۳

کنم چو ریگ روان نرم نرم راهی قطع
جرس نیم که به چندین زبان کنم فریاد ۴

ز وصل بیش ز هجرست بیقراری من
به نوبهار فزون از خزان کنم فریاد ۵

ز قطع راه مرا نیست شکوه ای چو جرس
ز ایستادگی کاروان کنم فریاد ۶

صدا بلند نسازد ز من کشاکش دهر
کمان نیم که ز زور آواران کنم فریاد ۷

نمی رسد چو به دامان دادرس دستم
گه از زمین و گه از آسمان کنم فریاد ۸

گل از چمن شد و بلبل گذشت و رفت بهار
ز دوری که من بی زبان کنم فریاد؟ ۹

نمی شود دل مجنون من تهی از درد
اگر چو سلسله با صد دهان کنم فریاد ۱۰

ز درد نیست مرا شکوه ای چو بیدردان
که از طبیب من ناتوان کنم فریاد ۱۱

ز من چو کوه نخیزد صدا به تنهایی
مگر به همدمی دیگران کنم فریاد ۱۲

کجاست سلسله جنبان ناله ای صائب؟
که همچو چنگ به چندین زبان کنم فریاد ۱۳