غزل ۳۶۶۷ - فروغ گوهر دل از سر زبان تابد

فروغ گوهر دل از سر زبان تابد
صفای باغ ز رخسار باغبان تابد ۱

نمی توان به جگر داغ عشق پنهان کرد
که نور این گهر از روزن زبان تابد ۲

مگر میانجی دیوار جسم برخیزد
که آفتاب تو بر پیشگاه جان تابد ۳

درین زمانه باطل کسی که حق گوید
برای خویش چو منصور ریسمان تابد ۴

اگر چو غنچه مرا صد زبان بود در کام
حجاب عشق تو بر هم گه بیان تابد ۵

به نور عقل نبردیم ره ز خود بیرون
مگر ستاره دیگر ز آسمان تابد ۶

تو گرم جلوه و صائب به خون خود غلطد
که پرتو تو مبادا به این و آن تابد ۷