غزل ۳۶۶۸ - مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبد

مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبد
چو غرقه ای که به هر موجه خطر چسبد ۱

کشیده است مرا عشق زیر بار غمی
که از تحمل آن کوه بر کمر چسبد ۲

به دار، الفت منصور حجت خامی است
که میوه خام چو افتاد بر شجر چسبد ۳

کسی که دست به زلف دراز او دارد
چرا به دامن این عمر مختصر چسبد؟ ۴

بغیر شهد خموشی کدام شیرینی است
که از حلاوت آن لب به یکدگر چسبد ۵

میسرست چو اندیشه تو صائب را
چرا به دامن اندیشه دگر چسبد؟ ۶