غزل ۳۶۷۲ - شبی ستاره دولت به بام ما افتد

شبی ستاره دولت به بام ما افتد
که از لب تو شرابی به جام ما افتد ۱

چنین که شرم گرفته است در میان او را
کجا رهش به غلط بر مقام ما افتد؟ ۲

سیاهرویی ما نیست قابل اصلاح
ز مه گره به سر زلف شام ما افتد ۳

لبی که رنگ نمی گیرد از فروغ سهیل
کجا به فکر جواب سلام ما افتد؟ ۴

سیاه خانه نشینان لامکان دشتیم
ز ماهتاب چه پرتو به بام ما افتد؟ ۵

به کشوری که هما مرغ خانگی شده است
نشد که سایه جغدی به بام ما افتد ۶

دلی که نقد کند نسیه قیامت را
به فکر یار قیامت خرام ما افتد ۷

کنون که از خط مشکین سیاه مست شده است
امید هست لب او به کام ما افتد ۸

ز نارسایی طالع نمی شود قسمت
که راه نکهت گل بر مشام ما افتد ۹

به اختیار محال است ترک جام کنیم
مگر ز بیخودی از دست، جام ما افتد ۱۰

ز خط سبز مگر تنگ شکرش صائب
به فکر طوطی شیرین کلام ما افتد ۱۱