غزل ۳۶۷۴ - زخ تو از نگه گرم خوش جلا گردد

زخ تو از نگه گرم خوش جلا گردد
اگرچه نفس از آیینه بی صفا گردد ۱

به شیوه های تو هرکس که آشنا شده است
به حیرتم که دگر با که آشنا گردد ۲

ز حکم تیغ قضا سر نمی توان پیچید
وگرنه کیست ازان آستان جدا گردد؟ ۳

ز طاعت است فزون آبروی تقصیرش
نماز هرکه ز نظاره ات قضا گردد ۴

دل از غبار کدورت کمال می گیرد
گهر ز گرد یتیمی گرانبها گردد ۵

به ناله های پریشان امیدها دارم
جدا رود ز کمان تیر و جمع وا گردد ۶

ز فکر دانه مخور زیر آسمان دل خویش
به آب خشک محال است آسیا گردد ۷

یکی شود ز خموشی هزار بیگانه
به یک سخن دو لب از یکدگر جدا گردد ۸

بسا بهار و خزان را که پشت سر بیند
چو سرو هر که درین باغ یک قبا گردد ۹

بهشت نسیه خود نقد می کند صائب
اگر به حکم قضا آدمی رضا گردد ۱۰