غزل ۳۶۷۷ - ز می فروغ لب یار بیشتر گردد

ز می فروغ لب یار بیشتر گردد
ز آب، آتش یاقوت شعله ور گردد ۱

چه غم ز زخم زبان است خاکساران را؟
به گرد باد خس و خار بال و پر گردد ۲

تو چون به جلوه مستانه قد برافرازی
فلک چو سبزه خوابیده پی سپر گردد ۳

چنان که صبح شود اختر از نظر پنهان
ز خنده راز دهانش نهفته تر گردد ۴

یکی هزار شود داغ در دل غمگین
زمین سوخته گلشن به یک شرر گردد ۵

نظر به چشمه حیوان سیه نمی سازد
ز آب تیغ شهادت لبی که تر گردد ۶

نمی شود به ضعیف از قوی ستم نرسد
همیشه کوه گران، بار بر کمر گردد ۷

ثمر به سنگ گران است بر سبک مغزان
نهال ما به چه امید بارور گردد؟ ۸

چرا ز مردم بیگانه مردمی جوید؟
به چشم هرکه رگ خواب نیشتر گردد ۹

در بهشت گشایند بر رخش صائب
مرا به میکده هرکس که راهبر گردد ۱۰