غزل ۳۶۷۸ - ز درد و داغ، دل تیره دیده ور گردد

ز درد و داغ، دل تیره دیده ور گردد
زمین سوخته روشن به یک شرر گردد ۱

چنان که می شود آتش بلند از دامن
ز نامه شوق ملاقات بیشتر گردد ۲

بود حلاوت عشاق در گرفتاری
ز بند، حوصله نی پر از شکر گردد ۳

شود ز هاله کمربسته حسن ماه تمام
ز طوق فاختگان سرو دیده ور گردد ۴

خط مسلمی آفت است گمنامی
سیاه روز عقیقی که نامور گردد ۵

ز دست دامن آوارگی مده زنهار
که تنگ دامن صحرا ز راهبر گردد ۶

غریب نیست شود مشک، اشک خونینش
ز دور خط تو هر دیده ای که برگردد ۷

به زیر پای کسی کز سر جهان خیزد
فلک چو سبزه خوابیده پی سپر گردد ۸

حضور صافدلان زنگ می برد از دل
که آب، سبز محال است در گهر گردد ۹

عرق به دامنم از چهره پاک خواهد کرد
ز اشتیاقم اگر یار باخبر گردد ۱۰

مکن به ریختن خون ز چشم تر امساک
که خون مرده دلان خرج نیشتر گردد ۱۱

دلم ز چین جبینش چو بید می لرزد
سفینه مضطرب از موجه خطر گردد ۱۲

شود گشادگیش قفل بستگی صائب
ز هر دری که گدا ناامید برگردد ۱۳