غزل ۳۶۸۹ - به دیده آب اگر از آفتاب می گردد

به دیده آب اگر از آفتاب می گردد
دل از نظاره روی تو آب می گردد ۱

ز خیره چشمی من آفتاب می لرزید
کنون ز ذره به چشم من آب می گردد ۲

عرق نکردن رویش ز بی حجابی نیست
ستاره محو درین آفتاب می گردد ۳

حجاب عاشق و معشوق پرده هستی است
کتان چو ریخت ز هم ماهتاب می گردد ۴

رخش ز باده گلرنگ چون برافروزد
به چشم حلقه آن زلف آب می گردد ۵

ز خامی آن که در اینجا به داغ عشق نسوخت
در آفتاب قیامت کباب می گردد ۶

سری که نیست ز هوش و خرد گران صائب
سبک ز کسب هوا چون حباب می گردد ۷