غزل ۳۶۹۰ - به دیده آب اگر از آفتاب می گردد

به دیده آب اگر از آفتاب می گردد
دل از نظاره روی تو آب می گردد ۱

میی که چشم تو زان کاسه کاسه می نوشد
به یک پیاله سر آفتاب می گردد ۲

تو چون به جلوه درآیی، ز شرمساری سرو
ز طوق فاخته پا در رکاب می گردد ۳

بغیر بوسه، که از سرگذشتگان دیگر
حریف آن لب حاضر جواب می گردد؟ ۴

برآورند به رویش در بهشت به گل
میان ما و تو هرکس حجاب می گردد ۵

ز خط نشد دل سخت تو مهربان، ورنه
به چشم آینه زین دود آب می گردد ۶

مشو ز صبح بناگوش نوخطان غافل
که هر دعا که کنی مستجاب می گردد ۷

سپند غیرت من پای می کند قایم
در آتشی که سمندر کباب می گردد ۸

مرا به آب رسد خانه شکیب و قرار
ز درد دیده هرکس پرآب می گردد ۹

فریب نعمت الوان چرا خورم صائب؟
مرا که خون به جگر مشک ناب می گردد ۱۰