غزل ۳۶۹۲ - سخن ز لعل لبت آبدار می گردد

سخن ز لعل لبت آبدار می گردد
ز روی گرم تو شبنم شراب می گردد ۱

اگر به آب رسانم بنای میکده را
همان سرم چو حباب از خمار می گردد ۲

خراب صاف ضمیران کنج میکده ام
ز دود آینه شان بی غبار می گردد ۳

چگونه خراب تواند فکند بستر ناز؟
درون پرده چشمی که خار می گردد ۴

که کرد شعله گستاخ را به چوب، ادب؟
عبث مودب منصور، دار می گردد ۵

گهر که چشم و چراغ دکان امکان است
به نیم ناز خریدار، خوار می گردد ۶

ز بس که پاک سرشت اوفتاده ام صائب
گهر ز پاکی من شرمسار می گردد ۷