غزل ۳۷۳۸ - چه باده غنچه این باغ در سبو دارد؟

چه باده غنچه این باغ در سبو دارد؟
که هر نواطلبی برگ عیش ازو دارد ۱

نمی توان به اثر از بهار قانع شد
وگرنه سنبل و گل آب و تاب ازو دارد ۲

وضوی عشق همین دست شستن از دنیاست
به آبرو بود آن کس که این وضو دارد ۳

چو عنکبوت ترا کار ریسمان بازی است
دل تو تا رگ خامی ز آرزو دارد ۴

سخن ز راه نر بی غبار می خیزد
وگرنه طوطی ما راه گفتگو دارد ۵

ز خود برون شدن ما به جوش دل بسته است
ز چشمه قوت رفتار آب جو دارد ۶

چو مور دست سلیمان بود بر او زندان
به آستان قناعت کسی که خو دارد ۷

به دوستان چه نویسم که سر برون آرند؟
مرا که خامه ز بخت سیاه مو دارد ۸

به آفتاب ز افتادگی توان پیوست
وگرنه شبنم ما پای جستجو دارد ۹

در آب تلخ، صدف تلخکام ازان نشود
که رخنه لبش از خاموشی رفو دارد ۱۰

مرا به حلقه دامی است هر نفس سر و کار
خوش آن اسیر که یک طوق در گلو دارد ۱۱

به صدق هرکه نهد سر به پای خم صائب
همیشه در ته سر دست چون سبو دارد ۱۲