غزل ۳۷۶۶ - ز خط صفا لب میگون یار پیدا کرد

ز خط صفا لب میگون یار پیدا کرد
بهار نشأه این باده را دوبالا کرد ۱

گره ز غنچه پیکان گشودن آسان است
دل گرفته ما را توان وا کرد ۲

درین ریاض به بی حاصلی علم گردد
چو سرو مصرع موزونی آن که انشا کرد ۳

سیاه کرد به چشمش جهان روشن را
اگرچه در تن خفاش روح عیسی کرد ۴

مرا به دست تهی همچو شانه می باید
گره ز کار پریشان عالمی وا کرد ۵

نمی رسد به زمین پایش از صدای رحیل
سبکروی که سرانجام زاد عقبی کرد ۶

ز تیغ حادثه پروا نمی کند عاشق
ز موج تر نشود هرکه دل به دریا کرد ۷

در آفتاب جهانتاب محو شد صائب
چو شبنم آن که دل خویش را مصفا کرد ۸