غزل ۳۷۶۵ - ترا چه غم که شب ما دراز می گذرد؟

ترا چه غم که شب ما دراز می گذرد؟
که روزگار تو در خواب ناز می گذرد ۱

غرض ز سنگدلی داغ کردن شهداست
به لاله زار اگر آن سرو ناز می گذرد ۲

نیازمندی ازو همچو ناز می بارد
ز ناز اگر چه ز من بی نیاز می گذرد ۳

ز پا کشیدن زلف و غبار خط پیداست
که وقت خوبی آن دلنواز می گذرد ۴

تو همچو باد سبک می روی، چه می دانی
بر این خرابه چه از ترکتاز می گذرد؟ ۵

ز پرده داری دل سینه ام چو گل شد چاک
چه بر صدف ز گهرهای راز می گذرد ۶

حیات زنده دلان در گداز خویشتن است
نمرده شمع کج از گداز می گذرد؟ ۷

خبر ز عشق حقیقی ندارد آن غافل
که زندگیش به عشق مجاز می گذرد ۸

ز کشور دل محمود گرد می خیزد
اگر نسیم به زلف ایاز می گذرد ۹

زبان تیغ شهادت چنان فریبنده است
که خضر از سر عمر دراز می گذرد ۱۰

چو صائب آن که به دولتسرای فقر رسید
ز صاحبان کرم بی نیاز می گذرد ۱۱