هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر به زیبایی و جمال معشوق خود اشاره میکند و از عشق و علاقهی خود به او سخن میگوید. شاعر از نقشهای زیبا و حلقههای زلف معشوق به عنوان نمادهایی از عشق و جذابیت یاد میکند و در نهایت به شمسالدین تبریزی اشاره میکند که گویی از او الهام گرفته است.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی ادبی دارد.
غزل ۲۹۷۳ - ای از جمال حسن تو عالم نشانهیی
ای از جَمالِ حُسنِ تو عالَم نشانهیی
مَقصودْ حُسنِ توست و دِگَرها بَهانهیی ۱
نَقّاش را اگر زِ جَمالِ تو قبله نیست
مَقصودِ او چه بود زِ نَقْشیّ و خانهیی؟ ۲
ای صد هزار شمعْ نِشَسته بِدین امید
گِردِ تَنورِ عشقِ تو، بَهرِ زَبانهیی ۳
ای حَلقههایِ زُلْفِ خوشَت، طوقِ حَلْقِ ما
سازید مُرغِ روحْ دَران حَلقه لانهیی ۴
گویی میانِ مَجْلِسِ آن شاه، کِی رَسَم؟
نی آن کَرانه دارد و نی این میانهیی ۵
این دادِ کیست؟ مَفْخَرِ تبریز، شَمسِ دین
زان دولتی که داد درختی زِ دانهیی ۶
مَقصودْ حُسنِ توست و دِگَرها بَهانهیی ۱
نَقّاش را اگر زِ جَمالِ تو قبله نیست
مَقصودِ او چه بود زِ نَقْشیّ و خانهیی؟ ۲
ای صد هزار شمعْ نِشَسته بِدین امید
گِردِ تَنورِ عشقِ تو، بَهرِ زَبانهیی ۳
ای حَلقههایِ زُلْفِ خوشَت، طوقِ حَلْقِ ما
سازید مُرغِ روحْ دَران حَلقه لانهیی ۴
گویی میانِ مَجْلِسِ آن شاه، کِی رَسَم؟
نی آن کَرانه دارد و نی این میانهیی ۵
این دادِ کیست؟ مَفْخَرِ تبریز، شَمسِ دین
زان دولتی که داد درختی زِ دانهیی ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۴۰۴
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۹۷۲ - ای آن که مر مرا تو به از جان و دیدهیی
گوهر بعدی:غزل ۲۹۷۴ - آن دم که دل کند سوی دلبر اشارتی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
