غزل ۳۷۷۲ - سبکروی که ز سرپا نمی تواند کرد

سبکروی که ز سرپا نمی تواند کرد
سفر چو قطره به دریا نمی تواند کرد ۱

ز بس که منفعل از کرده های خویشتن است
فلک نگاه به بالا نمی تواند کرد ۲

کسی که سیر پریخانه قناعت کرد
نظر به شاهد دنیا نمی تواند کرد ۳

کسی که در دل ما جای خویش وا نکند
دگر به هیچ دلی جا نمی تواند کرد ۴

چنان ز ناله بلبل فضای باغ پرست
که غنچه بند قبا وا نمی تواند کرد ۵

به کام هرکه کشیدند شهد خاموشی
لب از حلاوت آن وا نمی تواند کرد ۶

مسیح اگرچه کند زنده مرده را صائب
علاج درد دل ما نمی تواند کرد ۷