غزل ۳۷۸۱ - علاج غم به می خوشگوار نتوان کرد

علاج غم به می خوشگوار نتوان کرد
به آب، آینه را بی غبار نتوان کرد ۱

اگرچه تشنه فریب است موجهای سراب
مرا به جلوه دنیا شکار نتوان کرد ۲

کنار بام حوادث مقام راحت نیست
تلاش مرتبه اعتبار نتوان کرد ۳

چو آب و آینه از سادگی درین گلزار
نظر سیاه به نقش و نگار نتوان کرد ۴

فریب شمع چو پروانه خورده ام بسیار
مرا به چرب زبانی شکار نتوان کرد ۵

اگر به حال جگر تشنگان نپردازد
ملامت گهر آبدار نتوان کرد ۶

ز آب گوهر نیکی به ابر برگردد
به جان مضایقه با تیغ یار نتوان کرد ۷

مشو به دیدن خشک از سمنبران قانع
که از بهار قناعت به خار نتوان کرد ۸

چنین که تیغ مکافات در زبان بازی است
صدا بلند درین کوهسار نتوان کرد ۹

خضاب، پرده پیری نمی شود صائب
به مکر و حیله خزان را بهار نتوان کرد ۱۰