غزل ۳۷۸۲ - تلاش بیخبری با شعور نتوان کرد

تلاش بیخبری با شعور نتوان کرد
سفر ز خود به پر و بال مور نتوان کرد ۱

خوشم به ضعف تن خود که همچو خط غبار
مرا ز حاشیه بزم دور نتوان کرد ۲

شکسته رنگی من عشق را به رحم آورد
به زر هر آنچه برآید به زور نتوان کرد ۳

ز خال یار خجالت کشم ز سوختگی
که تخم سوخته در کار مور نتوان کرد ۴

حضور روی زمین در بهشت خاموشی است
به حرف، ترک بهشت حضور نتوان کرد ۵

مصیبت دگرست این که مرده دل را
چو مرده تن خاکی به گور نتوان کرد ۶

توان گرفت رگ خواب برق را صائب
دل رمیده ما را صبور نتوان کرد ۷