غزل ۳۷۸۴ - مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟

مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟
به حرف و صوت اگر شوقم اکتفا می کرد ۱

اگر به دیده من یار خویش را می دید
به روزگار من خسته دل چها می کرد ۲

نخست طاقت دیدار کاش می بخشید
ز من کسی که تمنای رونما می کرد ۳

خبر نداشت که بر خاک نقش خواهد بست
مرا کسی که ز خاک درش جدا می کرد ۴

ز جغد، ناز پریزاد می کشد امروز
سری که سرکشی از سایه هما می کرد ۵

نظر ز روی عجوز جهان نمی بستم
اگر به دیدن او خنده ام وفا می کرد ۶

نصیبی از کرم وجود، بحر اگر می داشت
چرا صدف دهن خود به ابر وا می کرد؟ ۷

نبود نور بصیرت به چشم صائب را
وگرنه دامن فرصت کجا رها می کرد؟ ۸