غزل ۳۸۰۵ - کسی که خرده خود صرف باده می سازد

کسی که خرده خود صرف باده می سازد
ز زنگ آینه خویش ساده می سازد ۱

حضور روی زمین فرش آستان کسی است
که لوح خویش چو آیینه ساده می سازد ۲

عنان به دست قضا ده که موج را دریا
به یک تپانچه کف بی اراده می سازد ۳

ز چوب منع چه پرواست خیره چشمان را؟
که برق ره به نیستان گشاده می سازد ۴

شکوه حسن تو خورشید را ز توسن چرخ
به یک اشاره ابرو پیاده می سازد ۵

دل پری است مرا از جهان که سایه من
اگر به سیل فتد ایستاده می سازد ۶

به آه گرم تواند کسی که زور آورد
کمان سخت فلک را کباده می سازد ۷

به برق و باد نیاید ز شوق همراهی
کجا سوار به پای پیاده می سازد؟ ۸

به قسمت ازلی هرکه خواهد افزاید
به کاوش آب گهر را زیاده می سازد ۹

عنان نفس به دست هوا مده کاین سگ
نگشته هرزه مرس با قلاده می سازد ۱۰

دل گرفته ما را ز همرهان صائب
که غیر ناله و افغان گشاده می سازد؟ ۱۱