غزل ۳۸۰۷ - دل شکسته عاشق به آه می لرزد

دل شکسته عاشق به آه می لرزد
همیشه بر علم خود سپاه می لرزد ۱

سبک مگیر مصاف دل شکسته ما
که کوه قاف ازین برگ کاه می لرزد ۲

گلی که نیست هوادارش آتشین نفسی
ز سردی نفس صبحگاه می لرزد ۳

هجوم خار به آتش چه می تواند کرد؟
عبث دل اینهمه از خار راه می لرزد ۴

کدام گوشه ابرو بلند شد یارب؟
که همچو قبله نما قبله گاه می لرزد ۵

به فرق شاخ گلی بلبلی است بال فشان
پری که بر سر آن کج کلاه می لرزد ۶

بر آن بیاض بناگوش گوشوار گهر
ستاره ای است که در صبحگاه می لرزد ۷

ز آه سرد بود برگریز عصیان را
خوشا دلی که ز بیم گناه می لرزد ۸

که آمده است به گلگشت ماهتاب برون؟
که همچو مهر جهانتاب ماه می لرزد ۹

به چشم بسته تماشای عارض او کن
که این ورق ز نسیم نگاه می لرزد ۱۰

به خاک کوی تو خلق آرمیده چون باشند؟
که آفتاب در آن جلوه گاه می لرزد ۱۱

فتد ز رحم مرا برق در جگر صائب
اگر به دامن صحرا گیاه می لرزد ۱۲