غزل ۳۸۰۸ - ز شمع شهپر پروانه ها اگر سوزد

ز شمع شهپر پروانه ها اگر سوزد
مرا ز گرمی پرواز بال و پر سوزد ۱

چو لاله می شود از باد صبح روشنتر
چراغ هرکه به خونابه جگر سوزد ۲

خط مسلمی دوزخ است روز حساب
به درد و داغ دل هرکه بیشتر سوزد ۳

دلی که سوخته داغ آتشین رویی است
در آفتاب قیامت چرا دگر سوزد؟ ۴

چگونه خواب نسوزد به دیده تر من؟
رخی که پرتو او آب در گهر سوزد ۵

بغیر زنده دلی در جهان چراغی نیست
که روز تا به شب و شام تا سحر سوزد ۶

چراغ چشم مرا کز رخ تو روشن شد
روا مدار که در مجلس دگر سوزد ۷

کشیده دار عنان آه و ناله را صائب
مباد از دم گرم تو خشک و تر سوزد ۸