غزل ۳۸۱۸ - ز جلوه تو چو سیلاب الامان خیزد

ز جلوه تو چو سیلاب الامان خیزد
ز پیش راه تو چون گرد آسمان خیزد ۱

ز فکر روی تو روشن شد آنچنان دل من
که همچو صبح مرا نور از دهان خیزد ۲

به کام دل نفس آتشین چگونه کشم؟
مرا کز آتش گل دود از آشیان خیزد ۳

مشو ز پاس دل رام گشته ام غافل
که از رمیدن من گرد از جهان خیزد ۴

نشست گرد یتیمی ز روی گوهر، بحر
چه زنگ از دلم از چشم خونفشان خیزد؟ ۵

ز زخم تیر مکافات ظالمان نرهند
که پیشتر ز نشان ناله از کمان خیزد ۶

نه آنچنان ز گرانی نشسته است به گل
سفینه ام، که به امداد بادبان خیزد ۷