غزل ۳۸۳۹ - به روی گرم تو آیینه تا برابر شد

به روی گرم تو آیینه تا برابر شد
بهشت روی ترا چشمه سار کوثر شد ۱

زخال اگر چه بنا گوش نیک اختر شد
ازین ستاره شب زلف دل سیه تر شد ۲

دل نظارگیان آب شد زدیدن تو
اگر زدیدن خورشید دیده ها تر شد ۳

چه فتنه ها که ازو جای گرد برخیزد
به هر زمین که نهال تو سایه گستر باشد ۴

ز جلوه سرو تو کیفیتی به بستان داد
که طوق فاختگان جمله خط ساغر شد ۵

به چشم همت من استخوان بی مغزی است
سعادتی که زبال هما میسر شد ۶

ز بیقراری بلبل کجا به حرف آید
ز خامشی دهن غنچه ای که پر زر شد ۷

زچشم شور نگردد چو ماه دنبه گداز
شکاریی که درین صید گاه لاغر شد ۸

ز بحر دور فتادم ز خودنماییها
یتیم زود شود قطره ای که گوهر شد ۹

چرا چو سرو کنم دست از آستین بیرون
مرا که دولت آزادگی میسر شد ۱۰

ستاره ریز کند چشم خلق را صائب
چراغ هر که ازان روی آتشین برشد ۱۱