غزل ۳۸۴۰ - ز باده چهره ساقی جهان دیگر شد

ز باده چهره ساقی جهان دیگر شد
زقطره های عرق گلستان دیگر شد ۱

نظر ز روی عرقناک او دهم چون آب
که قطره قطره مرا دیده بان دیگر شد ۲

ز سایه ای که به رویش فکند حلقه زلف
برای بوسه گرفتن دهان دیگر شد ۳

تنم ز سنگ ملامت کبود شد هرجا
من فلک زده را آسمان دیگر شد ۴

فغان که قامت خم گشته از نگون بختی
برای تیر حوادث کمان دیگر شد ۵

ز بی بضاعتی خویشتن به این شادم
که راهزن به رهم کاروان دیگر شد ۶

به من عداوت دشمن چه می تواند کرد
که گرگ در رمه من شبان دیگر شد ۷

به گرد من چه خیال است برق وباد رسد
که دست رفته ز کارم عنان دیگر شد ۸

مرا به راه تو هر سختیی که پیش آمد
دلیل دیگر وسنگ نشان دیگر شد ۹

به آشیان ز قفس بازگشت نیست مرا
که خار خار مرا آشیان دیگر شد ۱۰

چه لازم است برآیم ز خویشتن صائب
مرا که هر کف خاکی جهان دیگر شد ۱۱