غزل ۳۸۷۵ - ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلد

ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلد
ز شاخ سدره وطوبی ثمر نمی گسلد ۱

اگر چو رشته تو هموارکرده ای خود را
زجویبار تو آب گهر نمی گسلد ۲

علاقه تو به دنیا ز نارساییهاست
ز شاخ از رگ خامی ثمر نمی گسلد ۳

ز گوشه دل آگاه پا برون مگذار
کز این زمین مبارک خبر نمی گسلد ۴

ز فیض صبح بنا گوش در قلمرو زلف
شب دراز نسیم سحر نمی گسلد ۵

به خاک زنده دلان بر چراغ مرده خویش
که فیض مردم روشن گهر نمی گسلد ۶

نمی شود به تسلیم راضی از ما خلق
زخون مرده ما نیشتر نمی گسلد ۷

مکن ز رشته جان سرکشی که این زنار
به هیچ تیغ زموی کمر نمی گسلد ۸

ز پیچ وتاب ندارد گریز روشندل
که این دو سلسله از یکدگر نمی گسلد ۹

به گفتگوی زبان نیست حاجتی صائب
به محفلی که نظز از نظر نمی گسلد ۱۰