غزل ۳۸۷۹ - کریم اوست که خود را بخیل می داند

کریم اوست که خود را بخیل می داند
عزیز اوست که خود را ذلیل می داند ۱

درین محیط چو غواص هر که محرم شد
نفس کشیدن خود قال وقیل می داند ۲

کسی که آتش خشم و غضب فرو خورده است
میان شعله حضور خلیل می داند ۳

خوشم به گریه خونین که آن بهشتی روی
سرشک تلخ مرا سلسبیل می داند ۴

ازین سیاه درونان به اهل دل بگریز
که کعبه چاره اصحاب فیل می داند ۵

کبودی رخ خود را زسیلی اخوان
عزیز مصر به از رود نیل می داند ۶

سفینه ای که به گل در کنار ننشسته است
چه قدر بادمراد رحیل می داند ۷

ز چرخ کام به شکر دروغ نتوان یافت
که راه حیله سایل بخیل می داند ۸

زبان راه بیابان اگر چه پیچیده است
به صد هزار روایت دلیل می داند ۹

امید رحم ز خورشید طلعتی است مرا
که خون شبنم گل را سبیل می داند ۱۰

دلی که محرم اسرار غیب شد صائب
نسیم را نفس جبرئیل می داند ۱۱