غزل ۳۹۰۳ - فسردگان که طلسم وجود نشکستند

فسردگان که طلسم وجود نشکستند
ازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند ۱

ز جوش بیخبری کرده ایم خود را گم
و گرنه توشه ما بر میان ما بستند ۲

چه باده شوق تو در ساغر شهیدان ریخت
که در زمین چو خم می زجوش ننشستند ۳

هنوز دایره چرخ بود بی پرگار
که طوق عشق ترا بر گلوی ما بستند ۴

خوش آن گروه که برداشتند بار جهان
وزاین محیط دل یک حباب نشکستند ۵

سبکروان که فشاندند دامن از عالم
ز دار وگیر خس وخار آرزو رستند ۶

ز آب بحر جدایی حبابها را نیست
چه شد دوروزی اگر باددر گره بستند ۷

مساز برگ اقامت که مردم آزاد
درین ریاض زپا همچو سرو ننشستند ۸

جماعتی که مجرد شدند همچو الف
چو تیرآه ز نه جوشن فلک جستند ۹

گمان بری که ز جنگ پلنگ می آیند
ز بس که مردم عالم به روی هم جستند ۱۰

جماعتی که در اینجا نفس شمرده زدند
در آن جهان ز حساب وکتاب وارستند ۱۱

ز انفعال سر از خانه برنمی آرند
درین بهار گروهی که توبه نشکستند ۱۲

جماعتی که به افتادگان نپردازند
اگر به عرش برآیند همچنان پستند ۱۳

مکن ملامت عشاق بیخبرکاین قوم
ز خود نیند اگر نیستند اگر هستند ۱۴

ز آشنایی مردم کناره کن صائب
که از سیاهی دل بیشتر سیه مستند ۱۵