غزل ۳۹۱۰ - سمنبران که به لب آبدار چون گهرند

سمنبران که به لب آبدار چون گهرند
به چهره از جگر عاشقان برشته ترند ۱

نظر سیاه مگردان به لاله رخساران
که برگریز دل ونوبهار چشم ترند ۲

به آسیای فلک دانه ای نخواهد ماند
چنین که سنگدلان در شکست یکدیگرند ۳

خبر ز خرده عیب نهان هم دارند
به قدر آنچه ز خود این گروه بیخبرند ۴

نفس چو صبح نسازند زیر گردون راست
سبکروان که ازین راه دور باخبرند ۵

به روشنایی شمع مزار سوگندست
که مردگان به ازین زندگان بی اثرند ۶

حضور سوختگان مغتنم شمر صائب
که روشنان جهان چون ستاره سحرند ۷