غزل ۳۹۳۲ - جمال را نگه تلخ او جلال کند

جمال را نگه تلخ او جلال کند
حرام را لب میگون او حلال کند ۱

زبان برگ گل از خون گرم بلبل سوخت
نه خون ماست که هر خار پایمال کند ۲

خم سپهر نیاورد تاب باده عشق
دل شکسته چه مقدار احتمال کند ۳

بر آن نهال رعونت به برگ کاهی نیست
گداز غیرت اگر سرو را خلال کند ۴

شکسته است ز بس استخوان من ترسم
که همچو سایه هما را شکسته بال کند ۵

سراب تشنه لبی را غبار منت نیست
فرو رود به زمین به که کس سؤال کند ۶

سماع اختر وچرخ فلک ز ناله ماست
ز جوش فاختگان سرو وجد و حال کند ۷

روان تیره من آب خویش را صائب
مگر به لنگر استادگی زلال کند ۸