هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از تصاویر طبیعت مانند دریا، نهنگ، گل سرخ و غنچه برای بیان مفاهیم عمیق فلسفی و عاشقانه استفاده میکند. شاعر از زمانه و ناپایداری آن شکایت دارد و به عشق و جنون نیز اشاره میکند. در نهایت، شاعر به خلاقیت در سرودن غزلهای عاشقانه میپردازد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عاشقانه است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از تصاویر و استعارههای به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک کامل دارند.
غزل ۳۹۴۳ - کسی برون سرازین بحربیکرانه کند
کسی برون سرازین بحربیکرانه کند
که سربه اره پشت نهنگ شانه ۱
زمانه روی گل سرخ را بر آتش داشت
سزای آن که شکرخند بیغمانه کند ۲
ز جوش گل نفس غنچه پردگی شده است
چگونه مرغ درین گلشن آشیانه کند ۳
شکر به چاشنی زهر عادتی نرسد
زمانه ساز چه اندیشه از زمانه کند ۴
شدم مقیم به دشت جنون چه دانستم
که موج ریگ روان کار تازیانه مند ۵
به نخل خامه صائب شکستگی مرساد
که اختراع غزلهای عاشقانه کند ۶
که سربه اره پشت نهنگ شانه ۱
زمانه روی گل سرخ را بر آتش داشت
سزای آن که شکرخند بیغمانه کند ۲
ز جوش گل نفس غنچه پردگی شده است
چگونه مرغ درین گلشن آشیانه کند ۳
شکر به چاشنی زهر عادتی نرسد
زمانه ساز چه اندیشه از زمانه کند ۴
شدم مقیم به دشت جنون چه دانستم
که موج ریگ روان کار تازیانه مند ۵
به نخل خامه صائب شکستگی مرساد
که اختراع غزلهای عاشقانه کند ۶
قالب: مثنوی
تعداد ابیات: ۶
۳۱۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۹۴۲ - کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند
گوهر بعدی:غزل ۳۹۴۴ - سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
