غزل ۳۹۴۴ - سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکند

سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکند
تمیز گندم و جواز هم آسیا نکند ۱

ز آه وناله افتادگان ملاحظه کن
که تیر مردم بی دست وپا خطا نکند ۲

به لقمه دشمن خونخوار مهربان نشود
به استخوان سگ دیوانه اکتفا نکند ۳

مرا به سیل سبکسیر رشک می آید
که تا محیط اقامت به هیچ جا نکند ۴

ازان ز دیده وران سرفراز شد نرگس
که چشم دارد و ره قطع بی عصا نکند ۵

ز آبروچه گهرها که در گره بندد
دهان بسته صدف گر به ابرو وا نکند ۶

به هیچ بستر نرمی نمی نهم پهلو
که نی به ناخن من یاد بوریا نکند ۷

چها نمی کشم از پاک طینتی صائب
خوش آن که آینه خویش را جلا نکند ۸