غزل ۳۹۷۱ - رخ تو در دل شبها اگر سفید شود

رخ تو در دل شبها اگر سفید شود
عجب که ماه ز خجلت دگر سفید شود ۱

چو نیست سوخته ای تا دهد حیات مرا
چرا زآهن وسنگ این شرر سفید شود ۲

چو آهوان شود آن روز خون گرم تو مشک
که همچو نافه ترا موی سر سفید شود ۳

شب سیاه مرا صبح نیست در طالع
مگر ز گریه مرا چشم تر سفید شود ۴

کنم به خون شفق سرخ روی زرین را
شبی که صبح ز من پیشتر سفید شود ۵

ز صیقل قد خم گشته بی غبار نشد
دل سیاه تو مشگل دگر سفید شود ۶

مدار دست ز ریزش که ابرهای سیاه
ز برفشاندن آب گهر سفید شود ۷

شوم سفیدچسان در میان ساده دلان
مگر ز نقش مرا بال وپر سفید شود ۸

ز آه سرد مشو غافل ای سیاه درون
که چهره شب تار از سحر سفید شود ۹

به حرف صدق مکن باز لب ز ساده دلی
که روی صبح به خون جگر سفید شود ۱۰

تو چون دهن به شکر خنده واکنی چون صبح
ز انفعال نیارد شکر سفید شود ۱۱

توان ز وصل برومند شد ز چشم سفید
که از شکوفه فشاندن ثمر سفید شود ۱۲

ز گرمخونی من آب می شود فولاد
چگونه پیش رگم نیشتر سفید شود ۱۳

به گرد خویش نگردیده ناقصی صائب
اگر ترا ز سفر موی سر سفید شود ۱۴