غزل ۳۹۹۶ - ز هر نوا دل عشاق کی به جوش آید

ز هر نوا دل عشاق کی به جوش آید
ز عندلیب مگر ناله ای به گوش آید ۱

چنان فسرده ز بیگانگی نگردیده است
که خونم از نگه آشنا به جوش آید ۲

فغان من ز محرک غنی ورنه
به ناخن دگران ساز در خروش آید ۳

ز عیب او دگران نیز چشم می پوشد
به عیب مردم اگر دیده پرده پوش آید ۴

به اختیار نیایدکس از بهشت می پوشند
مگر ز میکده بیرون کسی به دوش آید ۵

حضور روی زمین در بهشت بیهوشی است
به اختیار چرا آدمی به هوش آید ۶

کتاب در گرو باده از فقیه گرفت
زیاده زین چه مروت ز میفروش آید ۷

مرا به بزم رقیبان مخواه که هیهات است
که عندلیب به دکان گلفروش آید ۸

ز خامشی دل افسرده گرم می گردد
چنان که در خم سربسته می به جوش آید ۹