غزل ۳۹۹۷ - مرا تعجب ازان پر حجاب می آید

مرا تعجب ازان پر حجاب می آید
که در خیال چسان بی نقاب می آید ۱

ز نارسایی بخت سیاه در عجبم
که چون به خانه من آفتاب می آید ۲

به حرف بی اثر ما که گوش خواهد کرد
ز کوه ناله ما بی جواب می آید ۳

چو نخل بادیه در دامن توکل پای
کشیده ام که ز دریا سحاب می آید ۴

تو از سیاهی دل این چنین گرانجانی
درون خانه تاریک خواب می آید ۵

به چشم آینه خواهد شکست جوهر موی
چنین که خط تو در پیچ وتاب می آید ۶

نظر به جانب ریحان نمی توانم کرد
کز آن سیاه درون بوی خواب می آید ۷

ز آفتاب عبث شکوه می کنم صائب
شب وصال به چشم که خواب می آید ۸