غزل ۴۰۲۷ - خط تو تیغ به رخسار آفتاب کشید

خط تو تیغ به رخسار آفتاب کشید
هزار حلقه به گوشش ز پیچ وتاب کشید ۱

ز خط چگونه کنم ترک آن لب میگون
که می توان عرق از درد این شراب کشید ۲

ز خط حضور دل داغ دیده می داند
به سایه رخت خود آن کس کز آفتاب کشید ۳

به پیچ وتاب ازان زلف او سرآمد شد
که پیش موی میان مشق پیچ وتاب کشید ۴

به زخمی از دم تیغ تو سرفراز نشد
اگر چه جاذبه من ز آهن آب کشید ۵

کباب همت مردانه زلیخایم
که یوسف از چه کنعان به جای آب کشید ۶

شدم مقید دنیا ز تشنه چشمیها
به دام خویش مرا موجه سراب کشید ۷

بود بجا ز سخن آبرو طمع کردن
اگر توان ز گل کاغذی گلاب کشید ۸

ز پیچ تاب مکش سر چو بیدلان صائب
که رشته را به گهر سر ز پیچ وتاب کشید ۹