غزل ۴۰۲۸ - خط عذارتو خورشید رابه دام کشید

خط عذارتو خورشید رابه دام کشید
ز هاله حلقه به گوش مه تمام کشید ۱

مشو به سرکشی از خصم زیردست ایمن
که نرم نرم خط از حسن انتقام کشید ۲

امید هست ترا بی سخن رحیم کند
همان که سرمه خاموشیم به کام کشید ۳

مکن ستم به ضعیفان که رشته بی جان
ز مغز گوهر جان سخت انتقام کشید ۴

همان به دامن شبها امید من باقی است
اگر چه صبح عذارش ز خط به شام کشید ۵

اشاره ای است کز این حلقه پا برون مگذار
خطی که ساقی دوران به دور جام کشید ۶

اگر چه از رم آهوست بیش وحشت من
مرا به گردش چشمی توان به دام کشید ۷

چه رحم بر دل پرخون اهل عشق کند
که زلف دل سیهش مشک را به خام کشید ۸

من از کجا وخرابات وپای خم صائب
مرا توجه ساقی به این مقام کشید ۹