غزل ۴۰۳۳ - که با تو حرف شهیدان عشق می گوید

که با تو حرف شهیدان عشق می گوید
که خون شبنم از آفتاب می جوید ۱

به اشک روی مرا شسته طفل خودرایی
که هفته هفته رخ خویش را نمی شوید ۲

در آن دیار که ماییم بیغمی کفرست
هوای ابر ز دل میل باده می شوید ۳

کراست زهره که از آستین برآرد دست
صبا درین چمن از شرم گل نمی بوید ۴

ترا گمان که تو در خواب آنچه می بینی
به ما تپیدن دل یک به یک نمی گوید ۵

چه ماتم است ندانم نهفته در دل خاک
که رخ به خون جگر شسته لاله می روید ۶

ز شرم نیست نظر پیش پا فکندن یار
بهانه اش شده آخر بهانه می جوید ۷

رسید عشق به پابوس عرش وبرگردید
هنوز عقل گرانجان رفیق می جوید ۸

اگر به چشمه تیغ تو راه خضر افتد
ز جبهه خط غبار حیات می شوید ۹

ز تاب پرتو روی تو دیده صائب
ز آفتاب قیامت پناه می جوید ۱۰