غزل ۴۰۳۹ - خط را گذار برلب آن سیمبر فتاد

خط را گذار برلب آن سیمبر فتاد
سرسبز طوطیی که به تنگ شکر فتاد ۱

یاقوت را چو باده لعلی کند به جام
این آتشی که از تو مرا در جگرفتاد ۲

امسال هم نداد به هم دست خط یار
مشق جنون ما به بهار دگر فتاد ۳

سرگشتگی است حلقه در کعبه جوی را
بیچاره رهروی که پی راهبر فتاد ۴

پشتم ز بار منت ساحل شکسته شد
آسوده کشتیی که به بحر خطرفتاد ۵

دل نیست گوهری که نبندند در گره
زین نه صدف چگونه برون این گهرفتاد ۶

چون قفل بی کلید دگر وا نمی شود
کاری که در گره ز نسیم سحر فتاد ۷

پرگار نه سپهر کمر بسته من است
چون نقطه گرچه هستی من مختصر فتاد ۸

روزی به دست کوته ودست دراز نیست
سرو از دراز دستی خود بی ثمر فتاد ۹

از دیده یتیم نیفتاده است اشک
دنیا به خواریی که مرا از نظر فتاد ۱۰

صائب وداع دین ودل وعقل وهوش کرد
هرکس ز بوی باده ما بیخبر فتاد ۱۱