غزل ۴۰۴۰ - کو سرو قامتی که دل من ز جا برد

کو سرو قامتی که دل من ز جا برد
زنگ از دلم به یک نگه آشنا برد ۱

عجز وفتادگی است سرانجام سرکشی
چون شعله شد ضعیف به خس التجا برد ۲

خورشید اگر به سایه خود می برد پناه
آزاده هم به بال هما التجا برد ۳

بخت سیاه هم ز هنرور شود جدا
گرتیرگی ز خویش آب بقابرد ۴

نوبت به کس نمی دهد این چرخ سنگدل
سرگشته آن که بار به این آسیا برد ۵

در رهگذار باد فروزد چراغ خویش
آن ساده دل که فیض ز کسب هوا برد ۶

رفتم ز بزم وصل تو صدبار ناامید
یک ره ز روی طنز نگفتی خدا برد ۷

از مال حرص طول امل کم نمی شود
کی پیچ وتاب گنج گهر ز اژدها برد ۸

گر احتیاج اره گذارد به تارکش
غیرت کجا به همچو خودی التجا برد ۹

چین از جبین ما نبرد عیش روزگار
آتش مگر شکستگی از بوریا برد ۱۰

زین درد جان ستان که مسیحاست عاجزش
صائب مگر به شاه نجف التجا برد ۱۱