غزل ۴۰۶۰ - تیغ ستم ببین چه به زلف ایاز کرد

تیغ ستم ببین چه به زلف ایاز کرد
پا از گلیم خویش نبایددراز کرد ۱

پستان حنظلم به دهن تنگ شکرست
نتوان به تلخروییم از شیر باز کرد ۲

بر جبهه اش غبار خجالت نشسته باد
سیلی که بر خرابه من ترکتاز کرد ۳

در آستین بخت بلندست این کلید
نتوان به زور دست در فیض باز کرد ۴

مست خیال را به وصال احتیاج نیست
بوی گلم ز صحبت گل بی نیاز کرد ۵

در پرده بود راز حقیقت گشاده روی
منصور از برای چه افشای راز کرد ۶

سرو تو پیش من ره آزادگی گذاشت
رخسار ساده تو مرا پاکباز کرد ۷

صائب به پیشگاه حقیقت قدم گذاشت
مردانه طی کوچه تنگ مجاز کرد ۸