غزل ۴۰۵۹ - پیش نسیم صبح گل آغوش باز کرد

پیش نسیم صبح گل آغوش باز کرد
از پاکدامنان نتوان احتراز کرد ۱

از وصل ساختم به نظر بازی خیال
بوی گلم ز صحبت گل بی نیاز کرد ۲

از یک نگاه برد دل ودین وهوش من
این کعبتین چشم مرا پاکباز کرد ۳

گردید از شکنجه بیچارگی خلاص
از چاره هر که رو به در چاره ساز کرد ۴

محمود اگر چه بتکده ها را خراب ساخت
زیر وزبر به نیم نگاهش ایاز کرد ۵

دریا نشست گرد خجالت ز چهره اش
سیلی که بر خرابه ما ترکتاز کرد ۶

از سادگی به مهره گل ساخت از گهر
دل را تسلی آن به عشق مجاز کرد ۷

قانع ز دام خود به مگس شد چو عنکبوت
زاهد که پیش خلق نماز دراز کرد ۸

شد طشت آتش افسر زر در نظر مرا
تا عشق او به داغ مرا سرفراز کرد ۹

کوتاه ساخت دست دراز کریم را
در عرض حاجت آن سخن را دراز کرد ۱۰

صائب نیازمندی من گشت بیشتر
چندان که یار در دل من خون زناز کرد ۱۱