غزل ۴۰۶۲ - داغی که کوه را جگر گرم لاله کرد

داغی که کوه را جگر گرم لاله کرد
گردون سنگدل به دل ما حواله کرد ۱

هرکس که راه برد به کم عمری بهار
چون لاله صاف ودرد جهان یک پیاله کرد ۲

لیلی به این گنه که به مجنون گرفت انس
خاک سیه به کاسه چشم غزاله کرد ۳

رخسار همچو ماه تو گلگل شد از شراب
هر حلقه ای ز زلف ترا همچو هاله کرد ۴

هر پاره از دلم به جهانی فکند آه
این طفل باددست چه با این رساله کرد ۵

درد هزار ساله ما را به یک نفس
پیر مغان دوا به شراب دوساله کرد ۶

دولت همان به سایه من فخر می کند
قسمت مرا اگر به سگان هم نواله کرد ۷

صائب نمی خورد جگر از فکر برگ عیش
هرکس به درد و داغ قناعت چو لاله کرد ۸