غزل ۴۰۶۳ - خرم کسی که قصر اقامت بنا نکرد

خرم کسی که قصر اقامت بنا نکرد
رفت از میان چو گل کمر خویش وا نکرد ۱

چندان که تاختیم به دنبال عمر را
این آهوی رمیده نظر برقفا نکرد ۲

جز من که راه عشق به تسلیم می روم
با دست بسته هیچ شناور شنا نکرد ۳

رنگ گهر شکسته شود از بهای کم
ما را فلک عبث به دو عالم بها نکرد ۴

موی سفید سبز شد از دست شانه را
از زلف مشکبار تو یک عقده وانکرد ۵

با آه سرد من چه کند چرخ پرنجوم
هرگز به خرج باد زر گل وفا نکرد ۶

تااقتدا به کارگزاران عشق کرد
در هیچ کار فکرت صائب خطا نکرد ۷