غزل ۴۰۶۷ - روزی که خط سر از لب دلبر برآورد

روزی که خط سر از لب دلبر برآورد
از موج بال چشمه کوثر برآورد ۱

با عشق حسن در ته یک پیرهن بود
آتش ز بال خویش سمندر برآورد ۲

از سینه های گرم مجو آرزوی خام
از خاک تخم سوخته کی سر برآورد ۳

نگذاشت خط در آن لب شیرین حلاوتی
مور حریص گرد ز شکر برآورد ۴

دل را مکن کباب که هرقطره اشک او
شور قیامت از دل اخگر برآورد ۵

رنگین سخن ز بخشش خلق است بی نیاز
این غنچه بی طلب زدهن زر برآورد ۶

از روی آتشین تو انگشت زینهار
برق تجلی از مژه تر برآورد ۷

تابرخورد ازان لب میگون به کام دل
ساغر ز خویش باده احمر برآورد ۸

مژگان اشکبار شود رشته گهر
چون زان دهان تنگ سخن سربرآورد ۹

در جلوه گاه حسن تو انگشت زینهار
از قامت علم صف محشربرآورد ۱۰

شبها ز بیقراری پهلوی خشک من
بالش پر از تزلزل بسر برآورد ۱۱

آسوده تر ز دیده قربانیان شود
بر روی آرزو دل اگر در برآورد ۱۲

از گرمخونی دل مشتاق زخم من
در بیضه تیغ بال ز جوهر برآورد ۱۳

پا در رکاب برق بود فصل نوبهار
صائب ز زیر بال چرا سر برآورد ۱۴